Vardır her nevbaharın bir hayali;
Yarım kalmış ya da hiç başlamamış.
Umut dolu yürekle başlar yola,
Sonu mutluluk getirmeyeceğini bilse de.
Yine de çabalar bir düşkün, sessizce;
Tutunur hayata, ince bir hevesle.
Kırık hayallerle yürürken;
Sorar kendi kendine usulca:
“Mutluluğu hak etmiyor mu hiç,
Bunca yıkıntıdan hâlâ umut seçen iç?”
Her son bir durak belki,
Ama yol yine de usulca akar zamana.
Tuğba GÖKER
Elinden geçen her şeyi güzelleştirmeye çalışan; hayatın ağırlığına rağmen içindeki umudu kaybetmeyen biri… Yorulsa da durmayan, kırıldıkça yeniden güçlenen; sessizce savaşmayı öğrenmiş bir mücadele insanı. Hayallerine sabırla yürüyen, kelimelere sığınan, düşünmeyi ve öğrenmeyi seven; karanlığın içinde bile kendi ışığını taşımayı başaran biri. Yaşadığı her şeye rağmen yeniden başlayabilecek kadar cesur, umut etmeye devam edecek kadar güçlü…
Bir yorum yazın.