Ellerin nasır tutmuş,
Uzun zamandır dokunmuyorsun yüreğime,
Gözlerin sonbahardan esinlenmiş
Birer birer yüklüyor ayrılıkları
Tutuşmuş mahzende tıkılı kalan anılar
Son bir göz yanılsaması olmalıydı bu
Yahut sözcüklerin ilk ve son bir grevi
Suskunluğun felaketin habercisiydi
Bırak artık şu tutsak bakışları
Göç vakti geldi, sevgililer yüzsüzleşiyor.
İsmail DOĞRU
Bir kaldırım ve biraz da bulutlu bir havada tüm alışkanlıklarından ve kaygılarından arınarak yeni yollara kendini adamış biri. Yazda kışı, kışta yazı özleyen insanlar gibi sürekli bir istek arzu peşinde koşmak yerine anın tadını çıkarmak için yeni insanlar,yeni hayatlar tanımaya çalışan ve seyahat etmeyi seven kararsız bir terazi insanı.
Bir yorum yazın.