Bir gün bir adam gördüm,
Zaman gece yarısına yakındı.
Bitmişti, belliydi her halinden;
Tükenmişti birçok sebepten.
Gözleri kızarmış, altları morarmış,
Saçlarını beyazlar esir almış,
Biraz da seyrelmişti hafiften.
Elleri titriyordu içmekten;
Bir elinde şişe, diğer elinde tütün.
Adını dahi hatırlamayacak vaziyette,
Koyun koyuna geziyordu ölümle.
Az da olsa şen şakrak, kimi zaman neşesi yerinde;
Anlayacaklardı eğer öyle görünmese.
Ondan her gün eve dönene dek yüzünde bir maske;
Yalancı olmuş bu sebeple, geçmişe ve geleceğe.
Dayanamadım beş dakika daha görmeye;
Tahammül dahi etmeye.
Acıdım, yıprandım her haline;
Hem üzüntüsüne, hem de acı gülüşüne.
Ben de tövbe ettim,
Yüzümü bir daha aynalara dönmemeye…
Bir yorum yazın.