Günlük hayatın akışı içinde, en zararsız görünen ama en yıkıcı etkilere sahip olan alışkanlıklardan biri şüphesiz dedikodudur. Çoğu zaman bir sabah kahvesinin yanında, otobüs durağında beklerken ya da bir öğle molasında, ses tonunun aniden alçalmasıyla başlar. “Aramızda kalsın ama…” diye başlayan o sihirli cümle, aslında kimsenin arasında kalmayacak bir hikayenin fitilini ateşler. Dedikodu, fiziksel bir iz bırakmasa da kelimelerin görünmez ağırlığıyla insanların hayatlarına dokunan, çoğu zaman da o hayatları zedeleyen bir eylemdir.
Başkalarının Hayatında Molaya Çıkmak
Peki neden bu kadar çok konuşuruz başkaları hakkında? Aslında dedikodu, sadece başkalarının yaşamlarına duyduğumuz salt bir merakın sonucu değildir. Çoğu zaman kendi sıradanlığımızdan, kendi dertlerimizden ve çözemediğimiz problemlerden kısa bir süreliğine kaçış biletimizdir. Başkalarının hatalarını, tökezlemelerini ya da tuhaflıklarını konuşmak, insana anlık bir “En azından benim hayatım o kadar da karışık değil.” tesellisi verir.
Bazen de sadece iki insan arasında sahte bir yakınlık kurmanın en ucuz yoludur. Ortak bir “hedef” veya “konu” bulmak, o an için sohbeti canlandırır ve sanki derin bir bağ kuruluyormuş yanılsaması yaratır.
Kulaktan Kulağa Büyüyen Kar Topu
Ancak bu ucuz sosyalleşme aracının çok büyük bir bedeli vardır: Gerçekliğin kaybolması. Dedikodu, kulaktan kulağa yayılan bir oyun gibidir; ilk söylenen cümle ile son duyulan hikaye arasında dağlar kadar fark vardır. Basit bir yorgunluk ifadesi, birkaç kişinin dilinden geçtikten sonra büyük bir tükenmişlik krizine; ufak bir dalgınlık ise devasa bir başarısızlığa dönüşebilir. İnsanlar, hikayeyi biraz daha ilginç kılmak adına kendi yorumlarını, önyargılarını ve hatta hayal güçlerini işin içine katmaktan çekinmezler. Sonuçta ortaya çıkan tablo, asıl kişiden tamamen bağımsız, adeta kurgusal bir karakterin dramasıdır.
Güvenin Sessizce Tüketilişi
Bu kurgusal hikayeler, günün sonunda döner dolaşır ve insanların güven duygusunu temelinden sarsar. Bir ortamda sürekli başkaları hakkında konuşuluyorsa, oradaki herkes içten içe şu evrensel gerçeği bilir: “Bugün benimle başkası hakkında konuşan bu kişi, yarın ben odadan çıktığımda başkasıyla benim hakkımda konuşacak.” Bu güvensizlik hissi, samimi arkadaşlıkların, sağlıklı çalışma ortamlarının ve huzurlu ilişkilerin en büyük düşmanıdır. Yüzüne gülümseyip arkasından fısıldamak, ilişkileri içten içe çürüten bir hastalıktır.
Sonuç: Kendi Hikayene Dönüş
Dedikodu, anlık bir eğlence gibi görünse de uzun vadede hem konuşana hem de konuşulana zarar veren bir alışkanlıktır. Günlük hayatın karmaşası içinde en büyük erdem, başkalarının hayat senaryolarında figüran ya da eleştirmen olmak yerine, kendi hikayemizin başrolünü üstlenmektir. Başkalarının ne yaptığıyla ilgilenmeyi bıraktığımızda ve enerjimizi kendi hayatımıza, kendi gelişimimize odakladığımızda, o fısıltıların gürültüsü yerini derin ve kalıcı bir huzura bırakır. Çünkü en güzel hayat, başkalarının dilinde çekiştirilen değil, kendi kalbimizde huzurla yaşadığımız hayattır.
Nisa ÖNER
Herkes gibi dünyaya merhaba diyerek başlayan, değişmeye ve dönüşmeye devam eden, dünyayı anlamaya çalışan ve sorgulayan, umut bekçiliği yapan, teyzelerin kızdığı z kuşağından, her cümlesinin başına “az” kelimesini koymamak için direnen Karadenizli, vatansever, kitap kurdu, dostlarının cadısı, öğrenmeye meraklı bir öğretmen, uykuları kaçacak kadar düşünceli, yazmayı seven, fikir işçisi.
Bir yorum yazın.