Balkonlar hep çok güzeldir, güzeldi
Hep mi böyledir veya böyleydi?
Herkesin balkonu gibi değil, daha kızgın
Bu balkon diyorum, bu kadar küçük değildi
Ben küçüktüm, balkon kocamandı, saksılar pembe, arka bahçe kocamandı
Önünü hiç görmedim ama büyüdüm
Ben bile büyüdüm artık, sandım büyüyen kırgınlıkları
Balkonumdaki çiçekleri soldurdum kırdığım heveslerin parçalarıyla
Renkleri unutuldu
Tek renkti artık, gökkuşağının yokluğuyla kat kat söküldü duvar ama küçüktü balkon
Bu balkon diyorum, ferahlıktı bana, nefesti
Tertemiz küçüklüğüm balkonu büyülttü, büyüklüğüm balkonu küçülttü gözünde
Sigara dumanındaki öfkeme karşılık beni sıkıştırdı dört duvar
Pazar kahvaltıları sığmadı artık, salı ölmeleri belki
Bu balkon diyorum, ne güzel günler geçirdi, ne hayallere şahitlik etti
Şimdi hayal kurmak ne lüks, hem zor
Kendi balkonuna sığmayan ruh hayalleri biriktiremezdi
Mutlu olmaksızın çıktığım bu balkonun eskimiş saksılarına gizlemişim mutluyken
Dibini sıyırıyorum toprağın, hüzünler geliyor elime, istemiyorum
Birini bile bulamıyorum
Bu balkon diyorum, bana yetmeyecek benim bana yetmediğim, yetiremediğim gibi.
Deniz Ceren KILIÇ
Tek çocuk, haliyle biraz şımarık. İlkokulda sınıfın hiç susmayanı. Hep daha fazlasında gözü olan, okumakla yetinmeyip yazmaya başlayanlardan. Süslenmeyi, giyinip kuşanmayı çok seven, hem tembel hem çalışkan, kendiyle tanışma aşamasında olan, her şeyi dert edinmeyen, hayatın eğlenceli anlarında yaşayıp sürekli gülmek ve güldürmek isteyen bir genç kız.
Bir yorum yazın.