Berhava olan acılarımdan arta kalan öksüz bir ışıktın gönlümün sokağında.
Üşüşürdü üzerime sensizlik, cellad gecelerin en gaddar olduğu anda.
Şah damarıma zerk edilmeseydi sürgünlüğüm, şayet isyan edebilirdim Allah’a
Rahat mısın şimdi ey ışık! Mülteci sıfatıyla yalın ayak sığındığın çorak topraklarda
Aldanma bana ışığım , düşlediğimiz evin bahçesine bir kırmızı gül dik ve unut beni…
Bir yorum yazın.